من و تو رفتنی هستیم ___خاطرات میمانند

یک شبی مجنون نمازش را شکست

                              

                                       یک شبی مجنون نمازش را شکست

یک شبی مجنون نمازش را شکست                بی وضو در کوچه لیلا نشست

عشق آن شب مست مستش کرده بود               فارغ از جام الستش کرده بود

سجده ای زد بر لب درگاه او                       پر زلیلا شد دل پر آه او

گفت یا رب از چه خوارم کرده ای                بر صلیب عشق دارم کرده ای

جام لیلا را به دستم داده ای                         وندر این بازی شکستم داده ای

نشتر عشقش به جانم می زنی                      دردم از لیلاست آنم می زنی

خسته ام زین عشق، دل خونم مکن                من که مجنونم تو مجنونم مکن

مرد این بازیچه دیگر نیستم                         این تو و لیلای تو ... من نیستم

گفت: ای دیوانه لیلایت منم                         در رگ پیدا و پنهانت منم

سال ها با جور لیلا ساختی                        من کنارت بودم و نشناختی

عشق لیلا در دلت انداختم                          صد قمار عشق یک جا باختم

کردمت آوارهء صحرا نشد                        گفتم عاقل می شوی اما نشد

سوختم در حسرت یک یا ربت                   غیر لیلا برنیامد از لبت

روز و شب او را صدا کردی ولی               دیدم امشب با منی گفتم بلی

مطمئن بودم به من سرمیزنی                      در حریم خانه ام در میزنی

حال این لیلا که خوارت کرده بود                درس عشقش بیقرارت کرده بود

مرد راهش باش تا شاهت کنم                     صد چو لیلا کشته در راهت کنم

+ نوشته شده در  جمعه بیست و نهم بهمن 1389ساعت 22:23  توسط پسر پارسی  | 

فرق آدمی با جانور

 

                                    

فرق آدمی با جانور

 چیست فرق آدمی با جانور؟                تا که مینازد به خود از آن بشر 

 آدمی را گرنبود این امتیاز                  بود بیش از جانور غرق نیاز

 هست این نیروی ممتاز بشر                عقل دوراندیش وآینده نگر 

 در شگفتم من؛ چرا این برتری             گشته بر او مایه وحشی گری

 در طبیعت بی گمان هرجانور              هست درهنگام سیری بی خطر

 من نمی دانم چرا نوع بشر                  وقت سیری میشودخون خوارتر

 درمیان جنگل دور و دراز                  هیچ حیوان دیده ای هم جنس باز

 هیچ شیری دیده ای دربیشه زار            جمع شیران را کشد بالای دار

 هیچ گرگی بوده که از بهر مقام             گرگ ها را کرده باشد قتل عام

 هیچ ماری دیده ای با زهر خود             کشته ها بر پا کند در شهر خود

 هیچ میمون سا خته بمب اتم                 تا که هستی را کند از صحنه گم

 دیده ای هر گز الاغی بار بر               مین گذارد کار ؛  زیرپای خر

 هیچ اسبی دیده ای غیبت کند                یا به اسب دیگری تهمت زند

 هیچ خرسی دیده ای آتش افروزی کند     یا گرازی خانمان سوزی کند

 هیچ گاوی دیده ای کز اعتیاد                داده گاو و گاوداری را به باد

 پس چرا انسان با عقل و خرد               آبروی دام و دد را میبرد

 پس بود دیوانه ؛  بی آزارتر                 زان که محروم است از عقل بشر

 مولوی استاد حکمت در جهان               کرده بس این نکته را شیرین بیان

 آزمـــودم عقل دور اندیش را                بعد از این دیــــوانه سازم خویش را

 زین سبب آن کس که می نوشد شـراب      تا شود لایعقل ومست و خــــراب

 چون شود از عقل و  حیلت بی خبــــر      بس شرف دار به شیخ حیله گـــر

+ نوشته شده در  پنجشنبه بیست و هشتم بهمن 1389ساعت 21:35  توسط پسر پارسی  | 

گرگ درون

گرگ درون 

گفت دانایی که گرگی خیره سر

هســت پنــهان در نهاد هر بشر

لاجرم جاری است پیکاری بزرگ

روز و شب مابین این انسان و گرگ

زور بازو چـــاره این گرگ نیست

صاحب اندیـشه داند چاره چیست

ای بسا انســـــان رنجور و پریش

سخت پیچـــیده گلوی گرگ خویش

ای بــــسا زور آفــــرین مرد دلیر

مانده در چنـــــگال گرگ خود اسیر

هر که گرگــش را در اندازد به خاک

رفته رفته میــشود انســــان پـــاک

هر که با گرگــــش مـــــدارا میـــکند

خلق و خوی گــــرگ پیــدا میــــکند

هر که از گرگش خورد دائم شکست

گرچه انسان مینماید، گرگ هست

در جوانـــی جان گرگـــت را بگـــیر

وای اگر این گرگ گردد با تو پیر

روز پیری گر که باشی همچـو شیر

ناتوانـــی در مصــاف گـــرگ پیر

اینــــــکه مردم یکــــدگر را میـدرنـد

گرگـــهاشان رهنـــما و رهبــرند

اینکه انسان هسـت این سان دردمنـد

گرگها فرمـان روایـــــی میـــکنند

این ستـــــمکاران که با هم هــمرهند

گرگهاشـــان آشنــــایان هـــــمند

گرگــــها همــــراه و انسانها غـریب

با که بایـــد گفت این حال عجیب

+ نوشته شده در  یکشنبه بیست و یکم آذر 1389ساعت 22:8  توسط پسر پارسی  | 

گفت ...

گفت ...

یاد دارم در غروبی سرد سرد

می گذشت از کوچه ی ما ؛ دورگرد

دور گردم دار قالی می خرم

دست دوم جنس عالی می خرم

کوزه و ظرف سفالی می خرم

گر نداری شیشه خالی می خرم

اشک در چشمان بابا حلقه بست

ناگهان آهی زد و بغضش شکست

اول سال است و نان در سفره نیست

ای خدا ؛ شکرت ولی این زندگیست؟

سوختم دیدم که بابا پیر بود

بد تر از او خواهرم دلگیر بود

بوی نان تازه هوش از ما ربود

اتفاقا مادرم هم روزه بود

صورتش دیدم که لک بر داشته

دست خوش رنگش ترک برداشته

باز هم بانگ درشت پیر مرد

پرده ی اندیشه ام را پاره کرد

دور گردم دار قالی می خرم

دست دوم جنس عالی می خرم

کوزه و ظرف سفالی می خرم

گر نداری شیشه خالی می خرم

خواهرم بی روسری بیرون پرید

گفت  آقا سفره خالی می خرید؟

به امید روزی که هیچ مردی بخاطر نداری شرمنده خونوادش نشه

اَلـّلهُمَ عَجل ِلوَلیِکَ الفَرَج

+ نوشته شده در  جمعه نوزدهم آذر 1389ساعت 22:56  توسط پسر پارسی  | 

بگذار بمیــــــــــرم

    

               

بگذار بمیــــــــــرم  

بگــــذار که در حسرت دیــــدار بمیــــــرم

در حسرت دیــــدار تـــو بگـــذار بمیـــــرم

دشوار بـــود مـــردن و روی تــــو ند یدن

بگذار بدلخــــواه تــو دشوار بمیـــــــــرم

بگـــذار که چـــون ناله و آواز شباهنگ

در وحشت و انــــدوه شب تـــــار بمیــــرم

بگـــذار که چو شمع کنم پیکــــر خود آب

در بستر اشک افتــــم و نـــاچـــار بمیرم

بگــــذار چو خورشید گدازنده مس فـــــام

در دامن شب بــــا تن تب دار بمیــــــــــرم

بگـــذار شوم سایـــه ایــــوان بلنـــــــــدت

سویت خــــزم و گـــوشه دیــــوار بمیــرم

میمیرم از این درد کـــــه جان دگرم نیست

تا از غم عشق تــــــو دگــــر بار بمیـــــرم

تا بـــوده ام ای دوست وفادار تـــو بــــودم

بگـــــــذار بــدآنگــــونه وفـــــادار بمیـــرم

 

سیمین بهبهانی

+ نوشته شده در  شنبه سیزدهم آذر 1389ساعت 19:11  توسط پسر پارسی  | 

زهر حســـــــرت

 

 

زهر حســـــــرت

 سینه میسوزانی ای دل چو می آغازی سخن

 بس کن این شب ناله ها را از چه خواهی رنج من

 جرم و تقصیر از تو بود از یار دیرین بد نگو

 هر چه کرد آن یار شیرین با تو ،  ناز شصت او

 هرزگی کردی ، سزای هرزگی رسوایی است

 حاصل رنگ و ریا در عاشقی ،  تنهایی است

 از بهشت وصل جانان دوزخ غم ساختی

 سینه ی رنجور من در التهاب انداختی

 در کفت بود آنچه عمری آرزو می داشتی

 پرنیان بنهادی و بار کسان برداشتی

 ای دل دیوانه بشنو این مرام زندگی ست

 او که گریان کرد چشمی را ،  نصیبش خنده نیست

 وصف گل رویان شنیدی پا ز سر نشناختی

 عیش نا اهلان گزیدی تا گل خود باختی

 در پس و پیشت گل خوش عطر و بو بسیار بود

 آن گلی کز جور تو پژمرده می شد یار بود

 همچو شاهین بر سه تیغ قله ها پر می زدی

 مسخ مو شی گشتی و از قله پایین آمدی

 با همه خوردی ز تو آرامش و شادی ربود

 آنچه پایینت کشید از قله ها نفس تو بود

 بر خم بی راه از خود پشت پا خوردی دریغ

 رفت و عمری و ندیدی از کجا خوردی دریغ

 هر نگاهی محرم دیدار روی یار نیست

 هر دلی در عاشقی خوش دست و شیرین کار نیست

 یاد باد آن روزگار ای دل که که یاری داشتی

 در میان باده نوشان اعتباری داشتی

 از گذرها می گذشتی خیره سر هنگامه جو

 روز و شب با یار یک می نشستی رو به رو

 هالیا ،  بی های و هویی ، آن سر افرازی چه شد

 یار را بازی گرفتی آخر بازی چه شد

 این زمان دیگر سر تو با گریبان آشناست

 هر دلی ارزان فروشد یار ،  او را این سزاست

 اعتبار هر دلی در خوبی دلدار اوست

 آبروی هر کسی در آبروی یار اوست

 گفته بودم با تو رسم عاشقی این گونه نیست

 پیش یار از دیگری افسانه گفتن ،  خیرگی ست

 گفته بودم با تو ای دیوانه بس کن سرکشی

 بس نکردی سرکشی اکنون اسیر آتشی

 شب سحر شد ،  بامداد آمد تو می نالی هنوز

 نوش جانت زهر حسرت ای دل رسوا بسوز

 

+ نوشته شده در  شنبه سیزدهم آذر 1389ساعت 18:52  توسط پسر پارسی  | 

مشاعره سیمین بهبهانی و ابراهیم صهبا

 

شعر « آزار » اثر سیمین بهبهانی:

 

یا رب مرا یاری بده ، تا سخت آزارش کنم


هجرش دهم ، زجرش دهم ، خوارش کنم ، زارش کنم


از بوسه های آتشین ، وز خنده های دلنشین


صد شعله در جانش زنم ، صد فتنه در کارش کنم


در پیش چشمش ساغری ، گیرم ز دست دلبری


از رشک آزارش دهم ، وز غصه بیمارش کنم


بندی به پایش افکنم ، گویم خداوندش منم


چون بنده در سودای زر ، کالای بازارش کنم


گوید میفزا قهر خود ، گویم بخواهم مهر خود


گوید که کمتر کن جفا ، گویم که بسیارش کنم


هر شامگه در خانه ای ، چابکتر از پروانه ای


رقصم بر بیگانه ای ، وز خویش بیزارش کنم


چون بینم آن شیدای من ، فارغ شد از احوال من


منزل کنم در کوی او ، باشد که دیدارش کنم

 

جواب ابراهیم صهبا به سیمین بهبهانی :

 

یارت شوم ، یارت شوم ، هر چند آزارم کنی


نازت کشم ، نازت کشم ، گر در جهان خوارم کنی


بر من پسندی گر منم ، دل را نسازم غرق غم


باشد شفا بخش دلم ، کز عشق بیمارم کنی


گر رانیم از کوی خود ، ور باز خوانی سوی خود


با قهر و مهرت خوشدلم کز عشق بیمارم کنی


من طایر پر بسته ام ، در کنج غم بنشسته ام


من گر قفس بشکسته ام ، تا خود گرفتارم کنی


من عاشق دلداده ام ، بهر بلا آماده ام


یار من دلداده شو ، تا با بلا یارم کنی


ما را چو کردی امتحان ، ناچار گردی مهربان


رحم آخر ای آرام جان ، بر این دل زارم کنی


گر حال دشنامم دهی ، روز دگر جانم دهی


کامم دهی ، کامم دهی ، الطاف بسیارم کنی

 

جواب سیمین بهبهانی به ابراهیم صهبا :

 

گفتی شفا بخشم تو را ، وز عشق بیمارت کنم


یعنی به خود دشمن شوم ، با خویشتن یارت کنم؟


گفتی که دلدارت شوم ، شمع شب تارت شوم


خوابی مبارک دیده ای ، ترسم که بیدارت کنم

 

جواب ابراهیم صهبا به سیمین بهبهانی:

 


دیگر اگر عریان شوی ، چون شاخه ای لرزان شوی


در اشکها غلتان شوی ، دیگر نمی خواهم تو را


گر باز هم یارم شوی ، شمع شب تارم شوی


شادان ز دیدارم شوی ، دیگر نمی خواهم تو را


گر محرم رازم شوی ، بشکسته چون سازم شوی


تنها گل نازم شوی ، دیگر نمی خواهم تو را


گر باز گردی از خطا ، دنبالم آیی هر کجا


ای سنگدل ، ای بی وفا ، دیگر نمی خواهم تو را

 

جواب رند تبریزی به سیمین بهبهانی و ابراهیم صهبا :


 

صهبای من زیبای من ، سیمین تو را دلدار نیست


وز شعر او غمگین مشو ، کو در جهان بیدار نیست


گر عاشق و دلداده ای ، فارغ شو از عشقی چنین


کان یار شهر آشوب تو ، در عالم هشیار نیست


صهبای من غمگین مشو ، عشق از سر خود وارهان


کاندر سرای بی کسان ، سیمین تو را غمخوار نیست


سیمین تو را گویم سخن ، کاتش به دلها می زنی


دل را شکستن راحت و زیبنده ی اشعار نیست


با عشوه گردانی سخن ، هم فتنه در عالم کنی


بی پرده می گویم تو را ، این خود مگر آزار نیست؟


دشمن به جان خود شدی ، کز عشق او لرزان شدی


زیرا که عشقی اینچنین ، سودای هر بازار نیست


صهبا بیا میخانه ام ، گر راند از کوی وصال


چون رند تبریزی دلش ، بیگانه ی خمار نیست

+ نوشته شده در  سه شنبه نهم آذر 1389ساعت 0:42  توسط پسر پارسی  |